Μπαίνοντας στα παπούτσια των άλλων

Μια δράση για την ενσυναίσθηση και τη φιλία

Η Ματού ζει στην Πιγιόμ, λίγο έξω από το Παρίσι, μαζί με την οικογένεια της. Κάθε μέρα επιστρέφει από το σχολείο περπατώντας. Μια μέρα παρατηρεί κάτι παράξενο έξω από το τζαμί της πόλης: δεκάδες παπούτσια είναι αφημένα στην είσοδο. Η Ματού σκέφτεται ένα παιχνίδι. Κάθε μέρα δοκιμάζει και ένα διαφορετικό ζευγάρι παπούτσια. Με αυτόν τον μικρό πειραματισμό αρχίζει να αναρωτιέται: πώς είναι άραγε να περπατάς με τα παπούτσια κάποιου άλλου;

Αυτή είναι η περίληψη του βιβλίου «Τα παπούτσια των άλλων» της Α. Χαλικιά (κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίκαρος σε εικονογράφηση Φ.Τίκκου) που επεξεργάστηκαν στις τάξεις τους  οι μαθητές και οι μαθήτριες της Δ’ Δημοτικού στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Ενδοσχολικής Βίας και του Εκφοβισμού.

Η έκφραση «μπαίνω στα παπούτσια του άλλου» δεν είναι μόνο μια μεταφορά λόγου· είναι μια πρόσκληση να μετακινηθούμε νοητικά και συναισθηματικά, να κατανοήσουμε τη θέση, τις δυσκολίες και τα συναισθήματα του άλλου.

Τα παπούτσια, δεν είναι μόνο σύμβολο εμπειρίας. Μπορούν να γίνουν και σύμβολο ταυτότητας, κοινωνικής θέσης ή ανισότητας. Μέσα από αυτή την απλή αλλά πολύ ουσιαστική προσέγγιση, οι μαθητές και οι μαθήτριες συζήτησαν για την ενσυναίσθηση, τη διαφορετικότητα, την αδικία αλλά και τη δύναμη της φιλίας και της υποστήριξης.

Ακολουθώντας το νήμα της ιστορίας, τα παιδιά μίλησαν για τις στιγμές που κάποιος μπορεί να νιώσει μόνος, αποκλεισμένος ή πληγωμένος. Αναρωτήθηκαν πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματα ενός/μιας συμμαθητή/τριας μας και πώς μια μικρή πράξη καλοσύνης μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Η δραστηριότητα ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία  αφίσας με τίτλο:

«Καμία βία στα βήματα μας»

Στην αφίσα αυτή τα παιδιά έγραψαν:

• τι μπορεί να νιώθει ένα παιδί που γίνεται στόχος εκφοβισμού

• αλλά και τι θα ήθελε να ακούσει από έναν φίλο εκείνη τη στιγμή.

Με αυτόν τον τρόπο, η ανάγνωση ενός βιβλίου έγινε αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από τον σεβασμό, την αποδοχή και τη σημασία να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο.

Γιατί καμιά φορά, το πρώτο βήμα για να αλλάξει κάτι είναι απλό:
να δοκιμάσουμε να περπατήσουμε για λίγο με τα παπούτσια του άλλου.